Σε ποια στέκια σύχναζαν οι Πατρινοί τις δεκαετίες ’80 και ’90
Υπήρχε μια εποχή στην Πάτρα που το φθινόπωρο σήμαινε και κάτι ακόμη: επιστροφή στα χειμερινά στέκια.
Τα καλοκαιρινά μαγαζιά άδειαζαν, οι παρέες επέστρεφαν στην πόλη και η νυχτερινή ζωή μεταφερόταν ξανά στο κέντρο και στα μεγάλα χειμερινά κέντρα.
Ήταν η Πάτρα των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Μια πόλη χωρίς κινητά τηλέφωνα, μηνύματα, social media και online κρατήσεις.
Το ραντεβού ήταν συγκεκριμένο: «Στις 10 εκεί».
Και αν κάποιος αργούσε, οι υπόλοιποι απλώς… περίμεναν.
Η Αρένα που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή
Ανάμεσα στα ονόματα που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένα στη μνήμη των Πατρινών βρίσκεται η Αρένα.
Άνοιξε το 1987 και εξελίχθηκε σε ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά σημεία της νυχτερινής ζωής της πόλης. Στην Αγίου Ανδρέου και Βότση, λειτουργούσε ως café, bar, εστιατόριο και club, συγκεντρώνοντας μεγάλο μέρος της νεολαίας της εποχής.
Για πολλούς Πατρινούς, η φράση «πάμε Αρένα» αρκεί ακόμη και σήμερα για να ξυπνήσει αναμνήσεις από ολόκληρες νύχτες.
Χάραμα: Εκεί όπου η Πάτρα γλεντούσε
Άλλο κεφάλαιο της πατρινής νύχτας ήταν το Χάραμα.
Το ιστορικό κέντρο συνδέθηκε με τη λαϊκή διασκέδαση της πόλης και ιδιαίτερα με τις δεκαετίες του ’80 και του ’90.
Μεγάλες παρέες, τραπέζια, κρασί, ζωντανή μουσική και χορός μέχρι αργά συνέθεταν μια μορφή διασκέδασης αρκετά διαφορετική από τη σημερινή.
Από τη σκηνή του πέρασαν καλλιτέχνες και μουσικά σχήματα, ενώ το Χάραμα αποτέλεσε σημείο συνάντησης διαφορετικών γενεών.
Η εποχή της ντισκοτέκ
Την ίδια περίοδο η Πάτρα είχε αγκαλιάσει για τα καλά την κουλτούρα της disco.
Και όχι με ένα ή δύο μαγαζιά.
Οι καταγραφές της εποχής μιλούν για δεκάδες χειμερινές και θερινές ντισκοτέκ, αποτυπώνοντας μια πόλη με ιδιαίτερα έντονη νυχτερινή ζωή.
Η Smile ήταν από τις γνωστότερες. Στα πρώτα της χρόνια λειτούργησε σε υπόγειο της Γεροκωστοπούλου και αργότερα μεταφέρθηκε σε πολύ μεγαλύτερο χώρο.
Στα Ψηλαλώνια υπήρχε το Συνεργείο, στη Φιλοποίμενος η Dreams, στην Αγίου Ανδρέου η Utopia, ενώ πίσω από την Παντάνασσα και κοντά στο Παλλάς βρισκόταν το Beau Rivage, με bistro, café και disco στο υπόγειο.
Ας μην ξεχνάμε και την John Pap’s στην Αγίου Ανδρέου.
Στις αναμνήσεις και στις καταγραφές της εποχής συναντά κανείς ακόμη ονόματα όπως Tiffany’s, Lido, Villy’s Park, Rallis Disco Club, Rio by Night, Sweet Palace και πολλά άλλα.
Αλλά και τα ροκ στέκια όπως Memphis, Drum κλπ.
Ολόκληρη η πόλη είχε ουσιαστικά τη δική της νυχτερινή γεωγραφία.
Οι παρέες ήταν μεγάλες
Ίσως όμως η μεγαλύτερη διαφορά να μην ήταν τα ίδια τα μαγαζιά.
Ήταν ο τρόπος της εξόδου.
Παρέες δέκα και δεκαπέντε ατόμων μπορούσαν να δώσουν ένα συγκεκριμένο ραντεβού και να περάσουν μεγάλο μέρος της νύχτας μαζί. Χωρίς κινητό, αν έχανες κάποιον, ήξερες συνήθως πού θα τον βρεις αργότερα.
Άλλοι επέλεγαν λαϊκό πρόγραμμα και ζωντανή ορχήστρα, άλλοι μπουάτ και άλλοι το παρκέ μιας disco.
Η επιλογή ήταν διαφορετική, αλλά το ζητούμενο κοινό: να βγει η παρέα.
Όταν η διασκέδαση δεν περίμενε το Σάββατο
Ένα ακόμη στοιχείο που μοιάζει παράξενο σήμερα είναι ότι η νυχτερινή ζωή δεν περιοριζόταν απαραίτητα στο Σαββατοκύριακο.
Μαρτυρίες από την Πάτρα γύρω στο 1980 περιγράφουν μπουάτ, νυχτερινά κέντρα και ντίσκο που λειτουργούσαν όλες τις ημέρες της εβδομάδας και είχαν κόσμο ακόμη και τις καθημερινές.
Πολλά κέντρα συνδύαζαν φαγητό και μουσική, ενώ η έξοδος μπορούσε να κρατήσει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Φθινόπωρο και πάλι στην πόλη
Για εκείνη την Πάτρα, το φθινόπωρο είχε τη δική του τελετουργία.
Μετά τις καλοκαιρινές εξορμήσεις, οι παρέες επέστρεφαν στα χειμερινά τους στέκια. Τα σακάκια έβγαιναν από τις ντουλάπες, οι ντισκοτέκ ξαναγέμιζαν και τα μεγάλα κέντρα ετοιμάζονταν για ακόμη μία σεζόν.
Δεν υπήρχε Instagram για να καταγράψει τη βραδιά.
Οι φωτογραφίες ήταν λίγες, τα βίντεο ακόμη λιγότερα.
Γι’ αυτό ίσως όσα στιγμιότυπα έχουν απομείνει έχουν σήμερα τόσο μεγάλη δύναμη.
