Η Πατρινή λιμενικός που υπηρετεί στην Γαύδο

Εχουμε αποκαλύψει το «καθεστώς» των αποσπάσεων αστυνομικών σε διάφορες Αστυνομικές Διευθύνσεις της χώρας, το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένα μεγάλο «ρουσφέτι», που γεμίζει μεν την τσέπη των αποσπασμένων ένστολων, ωστόσο, εμφανίζονται υποστελεχωμένες οι υπηρεσίες της ΕΛΑΣ, που έχουν δανείσει αστυνομικούς σε άλλους νομούς.

Το συγκεκριμένο «καθεστώς», κατά το σκέλος της αποψίλωσης της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αχαΐας έχει καυτηριαστεί από την τοπική Ενωση των ένστολων, ενώ αντίθετα αποσιωπάται το γεγονός ότι κάποιοι αποσπασμένοι συνάδελφοί τους ευνοούνται οικονομικά καθώς λαμβάνουν υπερδιπλάσιο μισθό.

Εν πάση περιπτώσει, σε εκλογές πάμε, οπότε τηρείται «ευλαβικά» η παράδοση του ρουσφετιού.

Υπάρχουν, πάντως -για να είμαστε δίκαιοι- και αποσπάσεις αναγκαίες, όπως αυτές που παρατηρούνται στο Λιμενικό Σώμα. Είναι κάμποσοι οι λιμενικοί, οι οποίοι έχουν μετακινηθεί στην Κρήτη του νοτίου Αιγαίου, τα οποία θεωρούνται πύλες προσφύγων ή λαθρομεταναστών από την Αφρική.

Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, εκτυλίσσονται συγκινητικές σκηνές και οι άνδρες και οι γυναίκες του Λιμενικού αποκτούν μοναδικές εμπειρίες, όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον ανθρώπινο πόνο, την εξαθλίωση, την απόγνωση αλλά και την ελπίδα.

Τέτοιες στιγμές περιγράφει η λιμενικός που κατάγεται από την Πάτρα και βρίσκεται αποσπασμένη στη Γαύδο, σ’ ένα πορτογαλικό πλοίο της Frodex, το οποίο «υποδέχεται» καραβιές μεταναστών στο ακριτικό νησί.

Η πατρινιά λιμενικός, λοιπόν, της ιστορίας μας, πέρα από τις σκληρές εικόνες του πρόχειρου καταυλισμού έχει να λέει για το φιλόξενο πνεύμα των κατοίκων της Γαύδου, που τον χειμώνα είναι 52 ψυχές.

Στο νησί υπάρχει ένα αρτοποιείο και ένα ταβερνάκι, όπου καταφεύγει το προσωπικό της Frodex και έχει τα τυχερά εδέσματά του. Τύχη είναι να τρως φρέσκο ζυμωτό ψωμί και ακόμη μεγαλύτερη τύχη να απολαμβάνεις την κακαβιά των ντόπιων. «Κι αν κορίτσι μας, βρεις το ταβερνάκι κλειστό, μην διστάσεις να χτυπήσεις την πόρτα των σπιτιών μας», είναι η μόνιμη επωδός των κατοίκων κάθε φορά που ανταμώνουν στο ταβερνάκι ή στα δρομάκια της Γαύδου, με την ένστολη Πατρινιά. Κοντολογίς, παρ’ ότι η λιμενικός της ιστορίας μας προσφέρει τις υπηρεσίες της στις εσχατιές της Ελλάδας, αποκτά εμπειρίες που σίγουρα δεν «χωράνε» στον υπηρεσιακό της φάκελο, διότι είναι -πολύ απλά- τεράστιες και ανεκτίμητες.

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ (ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ)