Πάτρα: Σαν σήμερα το πρώτο φύλλο του Ημερήσιου Κήρυκα
Εγραψε ο δημοσιογράφος Ανδρέας Βρης:
Πρώτος και τελευταίος
Τίτλος(*)
14 Σεπτεμβρίου 1969 κυκλοφορεί το
πρώτο φύλλο του Ημερήσιου Κήρυκα
και την προηγούμενη το βράδυ μαθητής
ακόμα, αλλά που μυαλό για σχολείο,
«κολλημένος» δίπλα στο μάρμαρο της
σελιδοποίησης, είχα τη μεγάλη ευκαιρία
και το προνόμιο να προτείνω στους
πρεσβύτερους τον κύριο τίτλο εκείνου
του πρώτου φύλλου της εφημερίδας
«Αιγυπτιακά στρατεύματα επί ποδός
πολέμου» και να τον δω με πολύ καμάρι να
φιγουράρει τυπωμένος στο πρώτο φύλλο
της εφημερίδας. Ήταν μια συναρπαστική
αρχή. Από τότε έγραψα χιλιάδες τίτλους.
Μα τον πρώτο δεν τον ξέχασα ποτέ.
10 Αυγούστου 2013: το τελευταίο-
όπως αποδείχθηκε φύλλο του Ημερήσιου
Κήρυκα. Και είχα το πικρό προνόμιο να έχω
γράψει πάλι τον τίτλο του πρωτοσέλιδου
θέματος. Η διακοπή της κυκλοφορίας
του, μετά 44 χρόνια παρουσίας, όπως
και το κλείσιμο του πολύ μεγαλύτερου
σε ηλικία…εβδομαδιαίου Κήρυκα πριν
τρία χρόνια (Δευτέρα 21 Ιουλίου 2010)
σηματοδοτούν το οδυνηρό τουλάχιστον
για μένα, όσο και άδοξο τέλος μιας
ιστορικής παραδοσιακής οικογενειακής
εκδοτικής/ δημοσιογραφικής επιχείρησης
που είχε τις ρίζες της την δεκαετία του
1930. Αυτά τα 44 χρόνια πορείας του
Ημερήσιου Κήρυκα, στην έκδοση του
οποίου είχε πρωτοστατήσει και είχε
βάλει δημοσιογραφικά την σφραγίδα
του, μέχρι τον θάνατό του το 1995, ο
αείμνηστος Αλέξανδρος Βρής, από τον
οποίο δημοσιογραφικά πήρα την σκυτάλη,
ήταν ένα συναρπαστικό ταξίδι που θα
χρειαστεί ίσως κάποτε ολόκληρο βιβλίο,
να περιγράψω. Η εφημερίδα αυτή έγινε
η ζωή μου, ταυτίστηκα μαζί της, μου
έδωσε πολλές χαρές και επιτυχίες αλλά
εξαργυρωμένες με κόπο, προσωπικές
θυσίες, απογοητεύσεις, αγωνίες και πολλά
δάκρυα. Ήταν ένα τίμημα που άξιζε και
θα της το ξανάδινα αν εξαρτάτο μόνο από
εμένα σήμερα να την κρατήσω ζωντανή.
Αυτά τα 44 χρόνια λοιπόν, που της έδωσα
όλο μου το είναι και την ψυχή μου, που
δεν τα χαρίζω σε κανένα αλλά και κανένας
δεν μπορεί να μου τα πάρει, πορεύθηκα
με τρόπο που μου δίνει το δικαίωμα να
έχω ήσυχη τη συνείδησή μου ότι έκανα
το καθήκον μου, όσο και οι δυνάμεις μου
το επέτρεπαν, εργαζόμενος νύχτα-μέρα,
καθημερινές και γιορτές, ατέλειωτες ώρες
για να μη της λείπει η είδηση και το
ρεπορτάζ και όλα αυτά χωρίς ή με ελάχιστη
συμβολική, κατά μεγάλες περιόδους,
αμοιβή. Η κοινωνία το γνωρίζει και το
αναγνωρίζει και αφήνομαι στην κρίση της
για τον τρόπο της δημοσιογραφίας που
επιμένω να υπηρετώ αναλαμβάνοντας
τις όποιες ευθύνες τυχόν μου αναλογούν
(και σε επιχειρηματικό επίπεδο) για λάθη,
αδυναμίες και παραλείψεις. Η αλήθεια είναι
πως μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσα να
διανοηθώ ότι θα μπορούσε η εφημερίδα να
σβήσει και μάλιστα τόσο άδοξα. Όμως από
κάποιο χρονικό σημείο και μετά, μέσα από
ψυχοφθόρες διαδικασίες και καταστάσεις,
η φθίνουσα πορεία, με πρώτο θύμα τον
Εθνικό Κήρυκα, ήταν αναπόφευκτη,
προδιαγραμμένη και μη αναστρέψιμη.
Τα αίτια πολλά. Δεν είναι του παρόντος.
Και πάντως η οικονομική κρίση είναι η
τελευταία που έφτεξε. Δύσκολες ώρες σε
δύσκολες εποχές και τα συναισθήματα
έντονα και ανάμεικτα με κυρίαρχο αυτό
της απογοήτευσης. Για το όνειρο που δεν
εκπληρώθηκε, για την μεγάλη χαμένη
ευκαιρία… Προσωπικά, αν και για όσους έχει κάποια
σημασία αυτό, θα παραμείνω, όσο η υγεία
μου το επιτρέπει δημοσιογραφικά μάχιμος
και ενεργός, από άλλες επάλξεις, πιστός
στις ίδιες αρχές και αξίες, στο όνομα και
για χάρη και της 4ης γενιάς, κρατώντας
μια ιστορία ζωντανή, παρά τις ποικίλες
αντιξοότητες.
ΥΓ1- Υπό άλλες συνθήκες το κείμενο αυτό
θα πρέπει να είχε δημοσιευθεί στο φύλλο
του Ημερησίου Κήρυκα που θα ήταν
προγραμματισμένο ως τελευταίο και όχι όπως
ετεροχρονισμένα αποδείχθηκε αυτό του Σαββάτου
10 Αυγούστου, 34 ημέρες πριν η εφημερίδα
συμπληρώσει ακριβώς 44 χρόνια ζωής.
ΥΓ2- Μοιραία σύμπτωση: 10 Αυγούστου του
1995 είχαμε συνοδεύσει στην τελευταία του
κατοικία τον αείμνηστο Αλέξανδρο Βρή.
