Ο Αιγιώτης Σπύρος Χαριτάτος μοιράζει ξανά πόνο από το OPEN στα στελέχη της ΝΔ
Η δήλωση του Χαριτάτου σχετικά με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και το ενδεχόμενο άρσης της ασυλίας των εμπλεκόμενων βουλευτών αγγίζει την πιο ευαίσθητη χορδή του κυβερνώντος κόμματος: την εσωτερική συνοχή και τις βαθιές ιστορικές ρίζες των πολιτικών δυναστειών. Το ερώτημα που θέτει, για το πώς δηλαδή θα μπορέσουν να συγκρουστούν μεταξύ τους οι «Μητσοτακήδες», οι «Καραμανλήδες» και οι «Κεφαλογιάννηδες», δεν είναι απλώς μια πολιτική παρατήρηση, αλλά μια βαθιά ανάλυση της δομής της Νέας Δημοκρατίας. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η παράταξη δεν είναι ένας απλός πολιτικός οργανισμός, αλλά ένα οικοδόμημα χτισμένο πάνω σε οικογενειακά δίκτυα που έχουν ριζώσει στο κόμμα εδώ και δεκαετίες, καθιστώντας κάθε δικαστική ή κοινοβουλευτική εμπλοκή ενός μέλους τους μια εν δυνάμει απειλή για την ενότητα ολόκληρου του σχηματισμού.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφορά πλέον μόνο τη διαχείριση των αγροτικών κονδυλίων, αλλά εξελίσσεται σε μια δοκιμασία αντοχής για το πολιτικό σύστημα. Η αναφορά στις «οικογένειες που έχουν ριζώσει» αναδεικνύει την πολυπλοκότητα του προβλήματος: αν η ηγεσία επιτρέψει τη δίωξη στελεχών που ανήκουν σε αυτά τα δίκτυα, κινδυνεύει να κατηγορηθεί για «προδοσία» των εσωτερικών της συμμαχιών. Αν όμως τους προστατεύσει, επιβεβαιώνει τις κατηγορίες περί συγκάλυψης και πελατειακού κράτους. Πρόκειται για έναν σουρεαλιστικό παραλογισμό, όπου η δικαιοσύνη καλείται να περάσει μέσα από τις συμπληγάδες των οικογενειακών παραδόσεων.
Σε αυτό το πλαίσιο, η εκτίμηση ότι η παράταξη μπορεί να «σπάσει» δεν είναι αυθαίρετη. Η σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στις διαφορετικές τάσεις και τις «βαρονίες» του κόμματος είναι υπαρκτή και η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργεί ως ο απόλυτος καταλύτης. Η αναμονή για τις αποφάσεις της Βουλής σχετικά με τις ασυλίες θα δείξει αν το κόμμα μπορεί να υπερβεί τον εαυτό του και τις οικογενειακές του δεσμεύσεις ή αν η διατήρηση της εσωτερικής ειρήνης θα τεθεί πάνω από την απόδοση ευθυνών για ένα σκάνδαλο που εκθέτει τη χώρα διεθνώς.
