Μετακομίζει ένα από τα πιο γνωστά μπαρ της Πάτρας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΟΥΛΑΛΟΥΜ

Το Ουλαλούμ δεν ήταν ποτέ απλώς ένα ροκάδικο. Ήταν μια γωνιά που έμαθε να χτυπά στον ρυθμό του ροκ και του γέλιου, ένα μικρό καταφύγιο όπου για δεκαέξι χρόνια η νιότη έβρισκε τον εαυτό της μέσα σε καπνό, μπύρες και τραγούδια, που έπαιζαν λίγο πιο δυνατά απ’ όσο επέτρεπε η καθημερινότητα.

Στα τραπεζάκια του γράφτηκαν σημειώματα, ερωτεύτηκαν μάτια, λύθηκαν φιλίες και ξαναδέθηκαν. Μαθητές με σχολικές τσάντες ακουμπισμένες δίπλα σε ενισχυτές, φοιτητές με όνειρα μεγαλύτερα από την πόλη, όλοι περνούσαν την πόρτα του Ουλαλούμ σαν να έμπαιναν σε ένα μυστικό που τους ανήκε. Οι τοίχοι γέμισαν αυτοκόλλητα, αφίσες και ιστορίες που αν μπορούσαν να μιλήσουν, θα μιλούσαν για πρώτα φιλιά, για εξεταστικές που ξημέρωναν με μουσική, για καλοκαίρια που ξεκινούσαν από ένα «πάμε για μια μπύρα;».

Όμως πριν από το Ουλαλούμ, η ίδια γωνιά είχε ήδη μάθει να ανασαίνει. Από το 1984, το θρυλικό Ρόκυ Ρακούν του Τάκη Γασπαράτου είχε χαράξει τον πρώτο ήχο, βάζοντας τα θεμέλια μιας μικρής μουσικής παράδοσης. Εκεί γεννήθηκε η συνήθεια της συνάντησης, εκεί άρχισαν να μαζεύονται οι πρώτες παρέες, εκεί ρίζωσε η ιδέα ότι αυτή η γωνία δεν θα ήταν ποτέ απλώς ένας δρόμος, αλλά ένα σημείο όπου η μουσική και οι άνθρωποι θα συναντιούνται. Το Ουλαλούμ ήρθε αργότερα, σαν φυσική συνέχεια εκείνης της σπίθας, κρατώντας ζωντανό το ίδιο πνεύμα.

Κάθε βράδυ είχε τη δική του μελωδία. Άλλοτε δυνατή και ηλεκτρική, άλλοτε χαμηλή και μελαγχολική, με εκείνες τις στιγμές που όλοι σιωπούσαν για λίγο και απλώς άκουγαν. Το Ουλαλούμ έγινε σημείο συνάντησης, σημείο αναφοράς, μια μικρή σταθερά σε χρόνια που άλλαζαν γρήγορα. Εκεί μεγάλωσαν γενιές, κι όσοι έφυγαν πάντα γύριζαν, έστω για ένα ποτό, έστω για να αγγίξουν για λίγο την παλιά τους εκδοχή.

Και τώρα, η αρχαιολογία ζήτησε τον χώρο πίσω, σαν να αποφάσισε ότι το παρελθόν μετριέται μόνο σε πέτρες και όχι σε νύχτες. Μια αναγκαστική απαλλοτρίωση, με τη γνώριμη σφραγίδα της “ιστορίας”, που έρχεται να ξεριζώσει μια άλλη, πιο πρόσφατη αλλά εξίσου ζωντανή. Ίσως κάτω από τα θεμέλια να υπάρχουν αρχαία. Ίσως πάλι να μην υπάρχει τίποτα περισσότερο από χώμα. Μα πάνω από αυτά, για δεκαέξι χρόνια, χτίστηκε κάτι που δεν ανασκάπτεται εύκολα — φωνές, ροκιές και μια γενιά που έμαθε να βρίσκει τον εαυτό της σε μια γωνία που τώρα αλλάζει χέρια, αλλά όχι μνήμη.