Διονύσης Ζακυνθινός για την περιπέτεια υγείας του: H επιστήµη θεραπεύει, η ανθρωπιά στηρίζει
Εγραψε ο γνωσός δημοσιογράφος της εφημερίδας ΓΝΩΜΗ: Την ανακούφιση διαδέχθηκε µια ευχάριστη έκπληξη, καθώς ακούστηκε το γνωστό τραγούδι «Black Velvet». Ήταν η απόλυτη, απρόσµενη, ευχαρίστηση για µένα, εν µέσω µιας µεγάλης ταλαιπωρίας, κατά τη δεκαήµερη νοσηλεία µου στο Πανεπιστηµιακό Γενικό Νοσοκοµείο Πατρών. ∆εν ήταν η µοναδική έκπληξη. Ο χώρος, όπου υποβλήθηκα σε υπέρηχο της καρδιάς, µόνο σε νοσοκοµείο δεν σε παρέπεµπε. Ένα ευχάριστο, φουτουριστικό µάλλον περιβάλλον, σε βοηθούσε να χαλαρώσεις.
Υπάρχουν στιγµές στη ζωή που µας κάνουν να βλέπουµε διαφορετικά ανθρώπους και πράγµατα που µέχρι τότε θεωρούσαµε αυτονόητα. Η νοσηλεία σ’ ένα νοσοκοµείο είναι µία από αυτές. Ξαφνικά, η καθηµερινότητά σου αλλάζει. Τα αυτονόητα µόνο αυτονόητα δεν είναι, καθώς βρίσκεσαι σε µια ευάλωτη θέση, κατά την οποία η ανάγκη για φροντίδα, ασφάλεια και ανθρώπινη παρουσία γίνεται πιο έντονη από ποτέ. Αυτό ένιωσα κατά τη διάρκεια της νοσηλείας µου στο Πανεπιστηµιακό Γενικό Νοσοκοµείο Πατρών. Και, µαζί µε την αγωνία και την ανασφάλεια, που συνοδεύουν µια σοβαρή περιπέτεια υγείας, έζησα κάτι που αισθάνοµαι την ανάγκη να καταγράψω δηµόσια: γνώρισα από κοντά ανθρώπους που υπηρετούν την Ιατρική και τη Νοσηλευτική, όχι µόνο ως επάγγελµα, αλλά ως λειτούργηµα. Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της Καρδιολογικής Κλινικής του ΠΓΝΠ µού άφησε την ισχυρότερη εντύπωση, ότι, πίσω από τη γνώση, την επιστηµονική κατάρτιση και την τεχνολογία, υπάρχει κάτι εξίσου σηµαντικό: η ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο. Η αντιµετώπιση, που εισέπραξα, η προσοχή στη λεπτοµέρεια, η ενηµέρωση και η αίσθηση ότι υπήρχαν άνθρωποι που γνώριζαν τι κάνουν και αντιµετώπιζαν την κατάστασή µου µε σοβαρότητα κι επαγγελµατισµό, ήταν για µένα µια πολύτιµη πηγή δύναµης. Για έναν ασθενή, η εµπιστοσύνη στον γιατρό δεν είναι µια αφηρηµένη έννοια. Είναι ανακούφιση. Είναι η δυνατότητα να αισθανθείς ότι, µέσα στις δύσκολες στιγµές που βιώνεις, κάποιος κρατά σταθερά το τιµόνι. Και αυτό ακριβώς αισθάνθηκα. Μα, πάνω απ’ όλα, είναι η ανθρώπινη πλευρά. Υπάρχει αυτό που δύσκολα αποτυπώνεται σ’ έναν ιατρικό φάκελο ή σε µια έκθεση νοσηλείας. Ήταν ένα βλέµµα, ένα χαµόγελο, οι ερωτήσεις που µου έκαναν οι νοσηλεύτριες και νοσηλευτές συχνά ήταν: «Καλέ µου, είσαι καλύτερα; «Πώς πάµε σήµερα;». Η νοσηλεύτρια ή ο νοσηλευτής, που περνούσε από το θάλαµο, εκτός από τη φροντίδα που επιβάλλει το καθήκον, στεκόταν για λίγο δίπλα σου, ως άνθρωπος προς άνθρωπο. Αν υπάρχει µια οµάδα ανθρώπων που αξίζει ιδιαίτερη αναφορά, είναι το νοσηλευτικό προσωπικό. Άνθρωποι που εργάζονται σε απαιτητικές συνθήκες, πολλές φορές κάτω από µεγάλη πίεση, και, παρ’ όλα αυτά, καλούνται να διατηρούν την ψυχραιµία, την ευγένεια και την ανθρωπιά τους. Τους είδα να φροντίζουν ασθενείς, ν’ ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους, ν’ αντιµετωπίζουν αγωνίες και φόβους, να βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση.
Φεύγοντας από το ΠΓΝΠ, συγκράτησα στο µυαλό µου κυρίως πρόσωπα. Γιατρούς και νοσηλευτές, που στάθηκαν δίπλα µου. Ανθρώπους που µου έδωσαν την αίσθηση ότι δεν ήµουν, απλώς, ένας ακόµη αριθµός σ’ έναν θάλαµο ή ένας ακόµη φάκελος σ’ ένα θάλαµο. Ήµουν ένας άνθρωπος που περνούσε µια δύσκολη περίσταση. Συχνά, όταν µιλάµε για το δηµόσιο σύστηµα υγείας, η συζήτηση επικεντρώνεται -και δικαιολογηµένα σε πολλές περιπτώσεις- στις ελλείψεις, στις δυσκολίες, στις καθυστερήσεις και στα προβλήµατα. Όµως, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Υπάρχουν άνθρωποι που καθηµερινά δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Άνθρωποι, που, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους µε επαγγελµατισµό και αξιοπρέπεια. Και, όταν ένας ασθενής έχει την τύχη να το διαπιστώσει ο ίδιος, θεωρώ πως έχει και την ηθική υποχρέωση να το πει. Όχι για να ωραιοποιήσει την πραγµατικότητα. Αλλά για να αποδώσει ένα φόρο τιµής σ’ εκείνους που τον φρόντισαν, όταν ο ίδιος δεν µπορούσε να φροντίσει τον εαυτό του. Γι’ αυτό αισθάνοµαι την ηθική υποχρέωση να πω ένα µεγάλο «ευχαριστώ» στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του Πανεπιστηµιακού Γενικού Νοσοκοµείου Πατρών, όπως και στους γιατρούς της Παθολογικής Κλινικής. Για την επιστηµονική τους επάρκεια. Για τον επαγγελµατισµό τους.
Για την υπευθυνότητα, µε την οποία αντιµετώπισαν τη δική µου περιπέτεια υγείας. Αλλά, πάνω απ’ όλα, για την ανθρωπιά τους. Γιατί, όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σ’ ένα νοσοκοµειακό κρεβάτι, δεν χρειάζεται µόνο την ιατρική γνώση. Χρειάζεται να νιώσει ότι δεν είναι µόνος. Και, ο καθένας µε το δικό του τρόπο, µου έδωσαν αυτή την αίσθηση, αν και χωρίς συνοδό στο θάλαµο. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Γιατί αποδείξατε ότι η επιστήµη µπορεί να θεραπεύει το σώµα, αλλά η ανθρωπιά µπορεί να στηρίζει τον άνθρωπο.
